het verhaal van …

Guido Oomen

Als je leven plots een achtbaan wordt

 Wat gebeurt er met je leven als je vader én je kleuterzoon in hetzelfde jaar kanker krijgen? Hoe ga je als jong gezin om met zoveel tegenslag? En hoe lukt het om er sterker uit te komen? Collega Guido Oomen (42) vertelt er openhartig over.

‘We gingen door een hel’. Zo omschrijft Guido de periode waarin hij en zijn vrouw Anke hoorden dat hun 4-jarige zoon Bram kanker had. Het was november 2017. Een jaar dat al slecht was begonnen, omdat Guido’s vader opnieuw ernstig ziek werd. Nadat hij 12 jaar geleden prostaatkanker overwon, kreeg hij nu lymfklierkanker en werd met chemokuren behandeld. ‘Ik vond dat verschrikkelijk’, vertelt Guido, ‘maar dat gevoel is niet te vergelijken met wat er gebeurt als je kind kanker krijgt. Dat is zoveel heftiger.’

Verkeerde diagnose

Brams kanker bleef in het begin onopgemerkt. ‘We zagen rond oktober dat zijn balzakje een rare vorm kreeg. De huisarts vermoedde dat het een ontsteking was. Bram had gelukkig geen pijn, maar het was heel ongemakkelijk. Hij kon geen spijkerbroekje meer aan omdat het steeds groter werd. We werden doorverwezen naar het ziekenhuis in Uden, maar ook daar hield men het op een ontsteking.’

Anke, die verpleegkundige is, had het gevoel dat ze aan het lijntje werden gehouden en bleef aandringen op verder onderzoek. Uiteindelijk werden ze op 14 november doorgestuurd naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Daar kregen ze, na een echo, heel snel de diagnose te horen: Bram had een tumor van 8 bij 8 cm rondom zijn teelbal.

Mokerslag

‘Alsof je een mokerslag krijgt’, verwoordt Guido zijn gevoel op dat moment. ‘Totaal onverwacht verandert je leven in een soort hel. We konden de dag erna meteen terecht bij het Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht om de behandelopties te bespreken. Dat was op Ankes verjaardag, 15 november. Bram was heel vrolijk en vertelde aan iedereen dat mama jarig was. Ondertussen kregen wij te horen dat de tumor zo snel mogelijk verwijderd moest worden en dat ze pas daarna konden onderzoeken of het goed- of kwaadaardig was. Op 17 november werd Bram geopereerd en werd één teelbal verwijderd. En we hadden vette pech: na onderzoek bleek dat de tumor kwaadaardig was.’

Doodziek

Drie weken later, op 4 december, kreeg Bram zijn eerste chemokuur. Van tevoren moest  hij opnieuw onder narcose, voor het plaatsen van een port-a-cath, een kastje in de borstkas om de medicatie toe te dienen. ‘We hadden het weekend daarvoor net gevierd dat zijn opa klaar was met de behandeling en nu nam Bram het stokje over. Het is vreselijk als je weet dat je kind eerst heel ziek zal worden door de behandeling die nodig is om hem te genezen.’ 

En ziek, dat werd Bram. De eerste drie dagen van elke chemokuur verbleef hij in het Maxima Centrum, daarna mocht hij naar huis tot de volgende kuur. Guido of Anke waren constant aan zijn zijde. Vaak was Bram dan zo verzwakt en ziek dat ze tussendoor met hem naar het ziekenhuis in Eindhoven moesten. ‘Hij at zo weinig en werd zo mager dat hij sondevoeding moest. Het was voor de verpleegkundigen een gevecht om dat in te brengen. Ze wilden niet dat ik zou helpen, omdat je als papa een andere rol hebt. Maar toen het alsmaar niet lukte heb ik ingegrepen. Ik nam Bram op schoot en hield hem stevig vast. En toen zat die sonde er zo in.’ 

Samen kaal

Na de eerste chemokuur begon Brams haar uit te vallen. ‘Hij wilde niet geschoren worden,’ vertelt Guido. ‘Maar elke dag overal die plukken haar, was ook heel akelig. Toen heb ik eerst mijn eigen hoofd kaal geschoren en daarna ging Bram ook overstag.’

In die periode ging veel tijd en aandacht naar de zieke Bram, maar thuis waren er ook nog twee kinderen, Joep van 3 en Siem van 1. ‘Zonder de hulp van onze beide ouders hadden we dat niet gered’ vertelt Anke. ‘Zij zorgden ervoor dat het leventje van Joep en Siem redelijk normaal verliep. Al was het soms hartverscheurend dat Joep aan het raam stond te huilen dat hij met mij mee wilde. Die periode heeft op hem ook echt wel impact gehad.’

Aan de slag bij van Boxtel

Guido werkte in die tijd bij een andere werkgever. ‘Ik ging de ziektewet in, om zo de zorg voor Bram vol te houden. In eerste instantie werd gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken over mijn baan. Maar toen in januari 2018 mijn contract afliep, ben ik daar toch ontslagen. En zo hadden we er nog een probleem bij. Mijn schoonvader attendeerde mij op een baan bij Van Boxtel en daar ben ik toen gaan praten. Daar vonden ze mijn thuissituatie geen reden om mij niet aan te nemen en zo had ik gelukkig weer werk.’

Sterker dan ooit

Na vier grote chemokuren en 12 kleinere kreeg Bram op 23 mei 2018 in het Maxima Centrum zijn laatste kraal voor zijn lange kanjerketting: een bloem. ‘Dat was een bijzonder en emotioneel moment’, vertelt Anke. Na nog een 3de operatie in augustus om de port-a-cath te verwijderen en na verschillende scans (onder narcose) werd Bram eind 2018 beter verklaard. 

Maar de moeilijke periode had een flinke wissel getrokken op de relatie van Guido en Anke, die elkaar in 2018 voor een korte periode kwijtraakten. Dat kwam weer goed toen Guido op zijn werk in elkaar zakte en met een ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. Anke kwam meteen naar hem toe. ‘Vanaf toen hebben we elkaar weer gevonden en zijn we samen sterker dan ooit. Maar wat een achtbaan was die periode 2017-2018 voor ons gezin.’

Bladerend door het fotodagboek dat Anke voor haar zoon maakte, komen ook veel warme herinneringen terug aan deze periode. De lieve mensen in het Maxima Centrum, het geweldige verblijf in Villa Pardoes met het hele gezin, de make-a-wish dag waarop Brams grote wens – meerijden op de vuilniswagen – uitkwam, de verschillende sponsoractiviteiten die ze als gezin hebben ondernomen om geld in te zamelen voor KiKa. Met als laatste hoogtepunt het Fight for Cancer boksgala, waar Guido afgelopen augustus aan meedeed.

Overwinnaars

Maandenlang trainde Guido hiervoor en zag hij behoorlijk af. ‘Van Boxtel betaalde het inschrijfgeld, dat was een geweldig gebaar. We zijn echt super dankbaar voor alle steun en support die ze ons hebben gegeven in deze moeilijke periode’, vertelt Guido. Uiteindelijk leverde het boks-event 90.000 euro op voor de strijd tegen kanker. 

‘Ik heb mijn bokswedstrijd niet gewonnen, maar ik voelde mij wel een overwinnaar toen ik na afloop in de armen van mijn gezin viel. We zijn hier samen echt sterk uitgekomen en staan positief in het leven. We genieten van de kleine dingen, stellen niets meer uit tot later, maar leven in het hier en nu. Want wij weten als geen ander: je leven kan zomaar een heel andere wending krijgen.’

Lees hier het verhaal van Guido’s bokswedstrijd