Een werkdag van …

Wilco Avezaat

Continu puzzelen, de hele dag door

Sinds hij zich 23 jaar geleden een keer had verslapen – en door Christ van Boxtel werd wakker gebeld met de vraag: ‘waar blijf jij?’ – zet chauffeur Wilco Avezaat (52) elke werkdag 2 wekkers. ‘Ik vond dat destijds zó erg, dat wil ik per se voorkomen.’ Het tekent zijn liefde voor het vak en zijn gedrevenheid om dingen goed te doen. Sindsdien vertrekt Wilco thuis elke ochtend rond 5 uur en heeft hij zich nooit meer verslapen.

De cabine van zijn truck met autolaadkraan noemt hij liefdevol ‘zijn eigen fijne hokje’. ‘Hier voel ik me veilig, hier kan ik helemaal mezelf zijn’. Op de voorruit de namen van zijn inmiddels volwassen kinderen: dochter Britt (23) en zoon Jilles (21). Vol trots laat hij foto’s van zijn ‘twee kanjers’ zien. ‘Ik ben gescheiden toen de kinderen nog klein waren, maar we hebben altijd goed contact gehouden. Dat was een moeilijke periode in mijn leven. Mijn chauffeurswerk is toen echt mijn redding geweest. Hier in de wagen kon ik tot rust komen en dingen op een rijtje krijgen.’

Volle focus op de weg

Terwijl hij moeiteloos zijn grote DAF truck door het drukke verkeer loodst vertelt Wilco over zijn leven als chauffeur. ‘Ik heb heel lang als ZZP-er gewerkt en heb in die tijd ook veel voor Van Boxtel gereden. Sinds 8 jaar ben ik bij hun in dienst. Het vak is wel echt veranderd. Vroeger was het zoveel rustiger op de weg. Dan reed je met één been omhoog en een stratenboek op schoot. Nu heb je continu je volle aandacht nodig op de weg. Ik ben non-stop bezig met de veiligheid van andere weggebruikers. Ik hou alles in de gaten en zie elke fietser, elke voetganger. Vrachtwagenchauffeurs moeten in een lastige verkeerssituatie soms ook gewoon de leiding nemen. Kijk, zoals hier bij die wegversmalling. Volgens het bord moet ik nu eigenlijk de tegenliggers voor laten gaan, maar als ik hier te lang stil ga staan, dan loopt dat kruispunt achter me helemaal vol.’ 

Charmant gebarend en knikkend maakt Wilco de tegenligger zijn plannen duidelijk. Die snapt het meteen en laat hem doorrijden. ‘Soms gaat het niet zo soepel, dan moet je gewoon even streng zijn om je zin te krijgen. Ik doe dit allemaal in het belang van de veiligheid. Kijk, ik rijd in zo’n groot, lang en lomp ding, daar moet je als personenauto soms gewoon even voor wachten. Want anders bestaat de kans dat er ongelukken gebeuren en dat wil niemand.’ 

Onderweg met een bijzondere vracht

We zijn onderweg naar een klant in Helvoirt waar Wilco 3 enorme moeraseiken en een paar kleinere meerstammige krentenboompjes moet afleveren. Sinds 11 jaar rijdt Wilco in het winterseizoen met bomen. ‘Fantastisch werk!’ glundert hij. ‘Dit is zo’n andere wereld dan de bouw, waar het er vaak ruw en hard aan toegaat. Hier heb je te maken met levende bomen, die jarenlang met zorg zijn groot gebracht. Mensen worden blij van bomen en dat zie je ook op de afleveradressen. Dit is echt anders dan wanneer je bouwmaterialen moet afleveren.’ 

Goede voorbereiding

Bomen vervoeren en lossen vereist ook van de chauffeur zorgvuldigheid en aandacht. Voor Wilco begint dat al de avond ervoor. ‘Ik bekijk via Streetview waar ik overal moet lossen en wat eventueel obstakels zijn. Vooral op de allereerste losplek is dat belangrijk, want daar ben ik al als het nog pikkedonker is. Zo weet ik dat we nu bij een particulier moeten lossen, waar ik de bomen ga neerleggen op de oprit. Die mensen wonen aan een redelijk grote weg met fietspad. Om daar enigszins goed in te kunnen steken, wil ik vanaf de andere kant indraaien. Daarom rijd ik nu even voorbij het huis, want verderop is een bedrijventerrein. Ik weet dat ik daar kan keren en dan komen we vanaf de goede kant aangereden.’

Vrijheid en leiding durven nemen

Net voor aankomst maakt Wilco zijn veiligheidsriem los. ‘Dat is echt een gewoonte: ik wil er meteen uit kunnen op de plek van bestemming.’ 

Dit kleine gebaar tekent zijn hang naar vrijheid. ‘Ik moet me vrij kunnen voelen, dingen op mijn manier kunnen doen. Ik weet heel goed wat ikzelf kan, ik weet wat mijn kraan kan en ik weet wat mijn auto kan. Daarom neem ik vaak de leiding als ik met een vracht bomen aankom op een project, zoals laatst in Luik. Daar moest ik een week lang bomen leveren die langs de Maasboulevard geplant werden. Er stond een groepje mannen op me te wachten. Ik spreek 3 woorden Frans, maar ik heb ze toch goed duidelijk kunnen maken wie wat moest doen. En soms moet je dan wel even je stem verheffen. Maar met een goede rolverdeling gaat het werk zoveel efficiënter en veiliger. Ik dacht bij mezelf: ‘ze zullen me wel een idioot vinden’ maar de volgende dag wist iedereen nog precies hoe en wat. Ik heb daar een week lang heel prettig met die mannen gewerkt en kreeg later nog een compliment over mijn aanpak. Tuurlijk vind ik die waardering leuk, maar ik wil vooral zo’n klus gewoon goed doen. Soms is het echt uitdagend en denk je: hoe gaan we dit voor elkaar krijgen? Maar het lukt altijd. En dan gaat de adrenaline stromen.”

Vakmanschap

In Helvoirt bespreekt Wilco met de klant hoe hij het gaat aanpakken. Hij zet een klein stukje fietspad af met pionnen. Het lossen van de drie moeraseiken vereist wat manoeuvreerwerk, om bestaande bomen niet te beschadigen. Maar dat gaat Wilco prima af. Binnen een half uur liggen de bomen keurig opgestapeld op de oprit. ‘Kijk’, legt Wilco uit, ‘zo hebben de jongens van het tuinbedrijf morgen ook nog genoeg ruimte om de bomen op te pakken.’ De klant kijkt bewonderend toe: ‘Wat een mooi staaltje vakmanschap heb je geleverd!’ En met dat compliment kan Wilco aan een welverdiend weekend beginnen.